Czarnostawiański Potok latem

Czarnostawiański Potok latem

Przez próg z Czarnego Stawu
i dalej w dół, wciąż w pędzie.
Potok Czarnostawiański, raz wolno, to znów szybko
opada kaskadami, wciąż za nic mając wszystko.
Na karcie, co z oktawu,
znów jakiś szkic przybędzie.

Siedzimy razem. Lato.
Od gór się echo niesie.
Potok Czarnostawiański, to skrzy się, to się perli
i szumi do mnie słowa, o tym, że coś się spełni.
A ja mam radę na to.
Wiersz spiszę, wiersz o lesie.

W nim będzie las i potok
i młodość lata będzie.
Potok Czarnostawiański, to drga, to znów się kłębi
i ciągle podpowiada, że: „Nie czas jeszcze. Siedźmy.”
Droga poczeka dotąd,
aż wieczór sam przybędzie.

A za plecami potok
wody swoje rozdwaja.
Potok Czarnostawiański, ten sam co zawsze. Stały.
W swym szumie, ukojeniu, niezwykle tak wytrwały.
I gada wciąż, i potąd.
Taki zeń wierny bajarz.

Bydgoszcz, 13 listopada 2017 r.,

Pióro

 

Milton Ha

 

Czarnostawiańska Siklawa

Czarnostawiańska Siklawa

Wodogrzmoty Niżne

Wodogrzmoty Niżne

Woda grzmi, huczy, syczy.
Kamień ściera na piasek.
Bóg drobiny już liczy
czasu mając dostatek.

Kamień lśni niczym z lodu,
woda strzela kroplami,
a na dnie, tam u spodu,
jakaś postać mnie mami.

Czy to ja, czy kto inny?
Patrzę w złudne odbicie,
a nurt rwący i zwinny
kręci wiry. Ot, życie.

Nie patrz, nie szukaj tego
czego tam nie ma na dnie.
Woda mami każdego.
Gdy uwierzysz – przepadniesz.

Bydgoszcz, 13 listopada 2017 r.,

Pióro

 

Milton Ha

 

Wodogrzmoty Mickiewicza

Wodogrzmoty Mickiewicza

 

Widok znad Morskiego Oka

Widok znad Morskiego Oka

W Stawie Morskiego Oka
Mnich się wiecznie przegląda,
a zerwy Kazalnicy
opadają ku tafli.
Limba dumna, wysoka,
swe ramiona rozciąga
i dni swoje już liczy,
jeśli liczyć potrafi.

Stoi, patrzy ku niebu.
Wypatruje pogody.
Czy się halny znów zerwie?
Śnieg gałęzie zakryje?
Idzie chmura od żlebu
razem z wiatrem w zawody.
Limba patrzy niepewnie.
Czy tym razem przeżyje?

Wiatr zimowy przepędza
chmury zdobne granatem
i zmrok szybciej zapada.
Jesień uszła za granie.
A mnie z oczu sen spędza
Limba rażona latem.
Choć wciąż stoi, nie pada.
Długież jeszcze jej trwanie?

Bydgoszcz, 13 listopada 2017 r.,

Pióro

 

Milton Ha

 

Morskie Oko

 

Autor zdjęcia: Aneta Pawska (Own work) Opis: Specjalny obszar ochrony siedlisk Tatry prawa użytkowania: [CC BY-SA 3.0 pl (https://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/pl/deed.en)], via Wikimedia Commons, pobrano ze strony: https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Morskie_Oko,_widok_na_Mięguszowieckie_Szczyty.jpg, dostęp: 25.11.2017 r.